รับตอบปัญหาทางทันตกรรม...ถามมาได้เยยยยยย...

เรื่องของpartnerlabสุดที่รักของเราเอง

ใครจะคิดว่าชีวิตนทพ.ต้องเจออย่างนี้มั่งอ่ะ

เป็นเรื่องของเจ๊ฟ่ง

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนปีสี่ค่ะ

ครือแบบว่า......วันนั้นเป็นวันสุดท้ายของคลินิก

เรียกว่าวันได้คะแนนวันสุดท้ายก่อนตัดเกรด

คะแนนก็มาจากคนไข้

ที่เรารักษาจนเสร็จสิ้นแล้ว

ก็จะนัดคนไข้มาตรวจให้อาจารย์ให้คะแนน

ซึ่งตามกฎของวิชาปริทันต์ฯ

ถ้าคนไข้ไม่มาตรวจวันนี้

เกรดที่เราทำมาทั้งหมด

จะเหลือแค่น้องหมา 1 ตัวค่ะ คือ Dอย่างเดียว

โดยไม่คิดคะแนนที่ทำมาทั้งหมด

แล้วไงเหรอ.......

................

.....................

ก็ครือว่าคนไข้ของเจ๊ฟ่งสุดที่รักของเราไม่มาไง

เจ้าตัวก็เลยโทรตามคนไข้คนนี้

เพราะไม่มีใครอยากได้dogหรอก

สุดที่รักเราโทรตามยังไง

ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่เรียก

เวลาก็เหลือน้อยเต็มที

อาจารย์ก็ถามว่าคนไข้เธออยู่ไหน

เธอก็เลยยิ่งเร่งโทรตาม

พอดีว่าคนไข้เป็นนักศึกษาคณะวิศวะค่ะ

เจ๊ฟ่งก็เลยโทรไปหาเพื่อนที่เรียนวิศวะ

ให้ตามให้ เพื่อนเค้าก็ตามจนได้เบอร์บ้านมาค่ะ

ในหนังสือรุ่น โทรไปบ้านน้องคนไข้คนนี้

ก็ไม่อยู่บ้านค่ะ พี่สาวเค้าบอกว่า

ออกมาจากบ้านได้สองวันเเล้ว

เพราะน้องเค้าพักที่หอพักด้วยค่ะ

เจ๊ฟ่งก็ตามถึงหอเลย เจ้าของหอเค้า

บอกว่าไม่เห็นมาหลายวันแล้ว

สรุปว่า..ไม่มีคนไข้

และก็ได้Dogแน่นอน

เศร้าเลยค่ะ เศร้ามาก.......

..........................

.................................

.......................

แต่ด้วยนิสัยของเจ๊ฟ่ง

เป็นคนไม่ยอมแพ้ค่ะ

เธอยังคงพยายาม

ตามคนไข้คนนี้ทุกวิถีทาง

ด้วยเหตุผลที่ว่า

ใครมันจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

อย่างนี้ฟระ.....0-o.....

............

คิดได้ดังนั้น เจ๊ฟ่งสุดที่รักของเรา

ก็โทรค่ะ โทรไปโรงพยาบาล

ที่โรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่

เจ๊ฟ่งถามว่ามีคนไข้ชื่อนี้มั้ยคะ

เค้าก็ให้บอกรูปพรรณสัณฐานไปค่ะ

แล้วปรากฎว่า........

........................

..................................

............................................

....เจ๊ฟ่งเป็นคนเเรกที่ไปยืนยันศพของน้องคนนี้

ซึ่งประสบอุบัติเหตุเมื่อ 2 วันก่อนที่จังหวัดลำพูน

....เจ๊ฟ่งต้องไปชี้ตัวศพในห้องดับจิตค่ะ

ตอนประมาณ 1 ทุ่ม

แล้วก็เป็นคนที่โทรไปบอกญาติให้มารับศพค่ะ

.....................

...........................

ใครจะคิดว่าชีวิตนทพ.ต้องมาทำอย่างนี้บ้างคะ

ตอนที่เจ้าหน้าที่เค้าถามว่าเป็นอะไรกับคนตาย

เจ๊ฟ่งก็ตอบได้แค่ว่า....เป็นหมอฟันค่ะ.....

ไม่รู้จะตอบอะไร ญาติเค้าก็ไม่ใช่ เพื่อนก็ไม่ใช่

แต่กลายเป็นคนแรกที่ไปชี้ตัวศพ....o_O

...................

.............

เจ้ฟ่งก็รู้สึกอึ้งไปเหมือนกันนะ

แล้วก็ขออโหสิกรรมเค้าด้วย

แล้วก็ยอมรับเกรดDมาโดยดุษฎีเลย

มีคนบอกว่า ที่เจ๊ฟ่งไปเจอศพเค้าคนแรกอ่ะ

เพราะมีเจ๊ฟ่งคนเดียวที่คิดถึงเค้าขนาดนั้น

จิตมันเลยสื่อถึงกัน

เพราะเค้าตายมาตั้งสองวันเเล้ว

แต่ไม่มีใครรู้ และก้คงไม่มีใครรู้ต่อไป

ถ้าเจ๊ฟ่งไม่ไปตามเจอ

.................

............................

...................................

ปล. เรื่องของเรามั่งนะ

เหตุที่เราหายไปนาน

เพราะ 1 เดือนที่ผ่านมา

เรายุ่งกับการทำหนังสือรุ่นอ่ะค่ะ

ได้นอนวันละ 2 ชั่วโมง

อาบน้ำวันละครั้งก่อนนอน

ตอนหกโมงเช้า

ตื่นตอนแปดโมง

กินข้าวหน้าจอคอม

กับโปรแกรมโฟโต้ชอป

กลายเป็นหมีแพนด้ากันอยู่5 ตัว

กับคอม 1 ตัวโน้ตบุ๊ค4 ตัว

ตอนนี้งานเสร็จแล้นจ๊ะ

ก็เลยว่างมาอัพบลอกล่ะน๊ะ

ขอบคุณ

ยิ้ม ฝ้าย ฮาร์ท ตอง ยุ้ย

ปาล์ม ไหม ปั้ม โอ โอม

สริ เข้ ปูเป้ ลูกปัด แนน

ที่ให้ทั้งแรงกาย

แรงคิดและกำลังใจ

ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมานะจ๊ะ